«

»

mei 05

Het wilde weekend van onze U14

Het Wilde Weekend van de Sikopi U14
(28 april – 1 mei 2017)

VRIJDAG

De bende vertrekt richting Hunsel, een of ander gehucht in Nederlands Limburg. Bij aankomst vindt iedereen een plekje in een slaapzaal: jongenszaal, meisjeszaal, volwassen snurkerszaal en de “ik kan niet tegen snurkers”-zaal. De kinderen zijn helemaal in topvorm en spelen tot laat ’s avonds buiten nog voetbal. Dennis entertaint de ‘hulpploeg’ met raadselverhalen. Vragen worden afgevuurd, raadsels opgelost en een fixatie gekweekt voor geruite hemden…

ZATERDAG

In de voormiddag begeleiden de coaches (Dennis, Sam en Luka) een olympisch kamp. Er wordt gesprongen, baseball en netbal gespeeld en aan golf en discuswerpen gedaan. Sommige kinderen hebben de smaak van het golfen helemaal te pakken.

Na een lunch met croque-Monsieurs is het tijd om de CC-challenge toe te lichten.
Om van Sikopi een “One team” te maken, werden enkele opdrachten verzonnen.
Maar het doel is alles natuurlijk. Wat is er leuker dan je coaches eens te grazen kunnen nemen? Mits het behalen van 400 punten, mag de ploeg een challenge voor hen bedenken waar de coaches moedig mee instemmen. Mààr: slagen ze er niet in 400 punten te halen, hebben de coaches een challenge voor het team in gedachte. De coaches moeten de koude beek in met z’n drieën! Het idee alleen al, brrr. Er wordt om de oren geslagen met punten winnen, punten verliezen. Er wordt tegengeprutteld en geklaagd over onrechtvaardige maatregelen. Pim’s uitspraak “Het leven is nu eenmaal geen Ponykamp”, doet zijn intrede als standaard antwoord.

Tijd voor de kajakken! Dolenthousiast stapt iedereen naar de kajaks. De stroming mag dan flauwtjes zijn geweest, het werd voor de meesten een ware marteling. Het water was ijskoud en de kajaks gingen steeds letterlijk en figuurlijk dwarsliggen. De onbegrensde sportiviteit en solidariteit zullen Luka, Owen, Céline en Tinne zich achteraf beklagen. Ze belandden zelf in het water en bezorgden de ‘schippers aan wal’ groot amusement.

Om alle punten voor de CC-challenge te halen moet iedereen samen de “hakka” doen. De meisjes overtuigen de rest. Dennis bedenkt een snood plan en verleidt Mo met chips en cola om in het EHBO-kot te gaan schuilen. Céline had hem na een tip in de gaten, en bevrijdde hem. Mo begreep het probleem even niet, en wilde vooral zijn chips… Mislukt dus, Dennis.

Tijd om de hongerigen te voeden. Gelukkig werd de spaghettisaus al op voorhand klaar gemaakt. Er wordt massa’s gegeten. ’s Avond is het tijd voor de “SAM quiz”. In ploegen van drie kon iedereen het beste van zichzelf geven. Na deze intellectuele uitspatting is het alweer veel te snel laat, en dus tijd voor bed. Het is al iets sneller rustig dan de eerste avond. De vermoeidheid begint zijn tol te eisen.

ZONDAG

De keuken overtreft zich alweer: spek met eieren. Het wordt vechten om nog een brokje te krijgen…

Vandaag vertellen Pim en ik het team over stress en intimidatie van de tegenstander. Iedereen zit geboeid te luisteren en vertelt wat hen kan frustreren. Bvb wanneer de scheidsrechter niet mee zit, er een grote achterstand in te halen is, enzovoort. Nadat we de hartslag van June en Sam terug naar beneden hebben gekregen, is het tijd voor een buiten kringgesprek. Het team deelt goeie kwaliteiten en tips uit aan elkaar. Wat geeft jou een energieboost? Er wordt gewerkt aan een spandoek voor de supporters.

Lunchtijd.
Tijd voor een opdrachtje. Dit wordt lachen, dachten wij. Hoe goed kunnen jullie harmonieus samenwerken? Tijdens de lunch werden alle polsen aan elkaar gebonden. Niet simpel om boterhammen te besmeren en taart te eten, dachten wij. Per voorwerp of etensrestje dat op de grond beland, zouden er 5 punten in de CC-challenge worden afgetrokken. Er werd nog nooit zo proper gegeten. Een aanrader voor thuis dus! Het ging zo vlot dat het bijna niet meer leuk was. Gelukkig begonnen ze zichzelf wat uit te dagen. Bij het afruimen ging het (eindelijk) bijna mis. Maar het mocht niet baten, de punten waren genadeloos verdiend. Coaches, bereid jullie maar al voor…

Tijd voor een baseballwedstrijdje. Er waren niet veel opdrachten voor punten deze dag, dan maar improviseren. Het team mocht een ‘ode’ brengen aan hun coaches. Als er een traan valt, verdubbelen de punten. Sam werd opgepept door de collega-coaches. Hij deed alle moeite van de wereld, maar hield het droog.

Late namiddag.
Nog enkele ouders vergroten de groep. Het eten doet ons watertanden. Heerlijke asperges à la flamande voor de ouders, en kip met groenten op oriëntaalse wijze voor de kinderen.

The best is yet to come.
Karaoke Night. Zouden ze durven, de kids? We zullen ze punten laten verdienen. De installatie wilde niet echt mee, maar het kon de pret niet bederven. Owen ontpopte zich tot potentieel popidool. Er werd geroepen, geschreeuwd, gedanst en ook soms gezongen ;-).

Maar de lol begon voor ons, volwassenen, pas écht nadat de kinderen gingen slapen. Ook wij zongen de longen uit ons lijf. Een nieuw sociaal event werd ontdekt: Karaoke avondjes met de vrienden. Van 2u tot 3u werd ‘allez nog ne laatste’ gezongen. Dennis liet zich helemaal gaan. Luka smeet zich met ons, en Sam kon het niet meer aanhoren dat hij ging slapen.

MAANDAG

Oei, het is maar stillekes deze ochtend. Het ontbijt wordt weer een feest met pistolekes en croissants. De tussenstand: nog 65 punten te gaan. De kinderen voelen een lichte paniek. Het moet lukken. Gelukkig beëindigen ze nog met redelijk gemak het maken van een levensgrote “angry birds” installatie zonder het ‘kopen’ van een voorwerp. Knap werk, jongens en meisjes! Nog 35 punten…

Dan maar de “hakka” met de ouders erbij als extra opdracht. Komaan mama’s en papa’s. Zelfs Philippe bezwijkt onder de groepsdruk en doet mee met de “hakka”. Kippenvel… en puntjes binnen! Maar de coaches geven zich niet zomaar gewonnen: “Per rondslingerend gevonden voorwerp gaan er punten af”. Paniek, overal stuiven kinderen naartoe. Enkelen houden de coaches onder bedwang. Deuren worden op slot gedraaid. Maar dat was buiten Luka gerekend. Al snel komt ze buiten met een berg gerief … ai, ai… Maar dat is niet eerlijk… Tja, om het met de woorden van Pim te zeggen: “Het leven is geen ponykamp hè”.

Maar dan haalt het grote hart van Dennis het. Het weekend is zo geweldig geweest, dat hij vindt dat hij bonuspunten moet geven. Wat hij niet weet, is dat we nog reserve-punten hadden staan van de vele complimenten kaartjes die lustig aan elkaar werden geschreven. Er was dus geen ontsnappen aan voor de coaches.

En dan zit het erop! Je zou je kunnen afvragen wie het meest plezier heeft gemaakt, de kinderen of de ouders. Ik denk eigenlijk allebei. Ik heb in ieder geval écht écht veel gelachen..! Merci aan iedereen, en jullie zijn echt een topteam! En afgelopen weekend was eigenlijk toch wel een beetje een heel groot ponykamp…

Els Cammaerts
mama van Tinne en Thomas Verhelst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

rfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-slide